باری، هوس کردم کمی امشب غزلخوانی کنمدر چنته دارم هرچه را بر ملت ارزانی کنمفصل بهار است و دلم را باد با خود میبردای گل بیا تا من به دورت گردهافشانی کنمدروازهها بستهاست و تن خستهاست و بازی بیرمقکو آن غزال تیزپا تا من خیابانی کنماهل نمازم من ولیکن قبله را گم کردهامکو کعبه آمال من تا من مسلمانی کنمگویند دارد هر سخن جایی و هر نکته مکانبگشا در مهدیّه را تا من سخنرانی کنمبر چشمهٰ عشقم صفورا شو بیا، پاشو بیالازم شود بهر پدر یک عمر چوپانی کنمچون شاهماهی نغمهخوان از بحر غم بیرون بیاتا من به پیش پای تو محمود قربانی کنماین جمعه باز آ لااقل از کوچهٰ ما کن گذرتا کوچه را چون نیمه شعبان چراغانی کنمکمکم دگر این شعر را باید به پایان آورمآنرا نباید بیش از این بیهوده طولانی کنمهم وزن کم آوردهام هم قافیه، آخر چراباید خدای نظم را از خود عصبانی کنم

من خوشخیال را باش که پی نبرده بودمکه از ابتدا در عشق تو شکستخورده بودمحسرت بهدل که ایکاش دمی کویر لب رابه کرانه سراب لب تو فشردهبودمنه نمیشود فراموش کنم تورا که روزیمحرم به رازهای دل خود شمرده بودماز داغ عشق تو سوختم آنچنان که باورنکند کسی که پیش از تو یخی فسرده بودم همه روزهای عمرم بهخدا قسم تلف شدبجز آن زمان که چندی بهتو دلسپردهبودمچه بجاست آنکه جانم کنمت خطاب، جانمکه اگر که تو نبودی چه بسا که مرده بودم

این چلچراغ بر سر گورِ که روشن استاین شهر نیست، مظهر ویرانی من استیا سفرهٰ ضیافت دزدانِ با چراغکآنچه نبردهاند پشیمانیِ من استتا چند نسل از پی نسل ای سیاهدلآن رنگ و بوی و روی فریبا تباه کرد؟شکر خدا که دورِ دورویی بهسر رسیدبنگر که روزگار تو را روسیاه کرداقبالشان گره به تو خوردهاست و از قضاچون شاهراههای تو بستهاست بختشانخکشیده نارسیدهبهبر چونکه سالهاستاز ریشهٰ امید بریده درختشانآنقدر غرق درد و عذابند مردمتکه دوزخی بهروی زمین میشمارمتحتی اگر عذاب الهی دروغ هستمن باز هم تو را به خدا میسپارمت